U Doniów

Wujek Dominik ma urodzinki, jedziemy na imprezkę. Poznaję Julkę, bawię się z Oktawianem. Jest super! Dużo zabawek, ludzi i piesek! A to ja lubię! Jeżdżę na samochodziku Oktawiana, bawimy się w domku, z tatą śmigamy zdalnie sterowanym samochodem. Wszystko byłoby cudownie gdyby nie gardło - nie mogę od rana nic przełknąć, mam takie paskudne pleśniawki:( A na stole takie pyszne jedzonko...

Mam roczek!

I jestem gość! Do południa spędzam czas z babcią Ireną. Jemy śniadanko, bawimy się, idziemy na spacerek, jemy drugie śniadanko, czasem zasypiam w foteliku samochodowym. Koło 13 wraca z pracy mamusia. Tęsknie, ale jestem dzielny i wcale nie marudzę, bo babcia świetnie sobie radzi i czas szybko płynie.

Nadal uwielbiam parówki, lubię też Danonki. Ale nie jestem wielkim żarłokiem. Jedzenie w dalszym ciągu sprawia mi trudność, chociaż odkąd mogę sam jeść sprawia mi coraz większą frajdę. Jestem niezły spryciarz - wydłubuję sobie paróweczkę, a bułeczka ląduje na ziemi:) Skoro mam wybór...

Lubię się bawić i wygłupiać - jestem coraz bardziej komunikatywny. Coraz bardziej lubię spacery, wychodząc z domu robię misiowi "papa", a na klatce schodowej krzyczę głośno "da". Robię "a kuku" zza słupów, często się z nimi zderzając. Moje ulubione zabawki to samochody, kable, klucze, książeczki, piłeczka, laptop i przytulanka Kubuś Puchatek, którego ujeżdżam. W książeczce potrafię pokazać misia i żabkę. Nadal nie chodzę, chociaż coraz częściej próbuję. Lubię jak ktoś z dorosłych prowadzi mnie za rączki. Już chciał bym chodzić, ale boję się. Nie znoszę się kąpać ostatnio, brr

Moja mama idzie do pracy

Nadszedł ten dzień...mama poszła do pracy. Ja zostałem z babcią Ireną i babcią Ulą. Byłem całkiem grzeczny! Babcie tylko nie umiały mnie uspać i troszkę marudziłem, ale cały dzień byłem bardzo dzielny. Mama tak bardzo spieszyła się do domu, że wróciła w nie swoim płaszczu:) Ale jest dobrze, babcie pokazują mi ciekawe rzeczy, bujają, lulają, chodzimy na spacery i czas szybko płynie. Gorzej to sobie wyobrażałem. Czasem tęsknię do cyca, ale trudno, co robić...
Drugiego dnia jak mamusia wróciła z pracy podczas karmienia powiedziałem pięknie "mama". W przyszłym tygodniu zostanie ze mną babcia Irena. Babcia jest sprytna, na pewno sobie poradzi!

Rok z Jasiem z perspektywy mamy

Moje życie wywróciło się totalnie do góry nogami. Zmieniło się praktycznie wszystko, od prozaicznych czynności począwszy, poprzez zmianę światopoglądu i zupełne wszystkiego przewartościowanie.

Harmonogram dnia mierzony jest liczbą przewiniętych pampersów, odsadzaniem na nocnik, ilością przerzutych parówek, łyżek zjedzonej kaszki, zupki czy innej papki, codziennym spacerem, kąpielą oraz rytuałem odkładania do snu. W kalendarzu zamiast dat jakiś spotkań w kancelarii pojawiły się informacje dotyczące liczby kupek, godzin podawania piersi, wyliczanki prawy-cyc-lewy-cyc, witamin, nocnych pobudek, dat szczepień, itp. Wszelkie czynności z początku tak trudne i wykonywane z wielką nieporadnością weszły mi w krew. Przewijam biegającego po pokoju Jaśka i robię to całkiem szybko, biorąc pod uwagę fakt, iż jest dosłownie w ciągłym ruchu. Karmienie piersią (tak trudne na początku) teraz jest banalnie proste - karmię na każde żądanie, zawsze i dosłownie wszędzie:)

Myśli cały dzień krążą wyłącznie wokół Jaśka - za mało jadł, za dużo zjadł (sporadycznie), mało sika, często sika, słaby strumień, nie ma kupki, jest luźna kupka lub zbyt twarda...będzie płakał na spacerze, nie będzie, kichnął - Boże, żeby tylko nie był chory...

Dla tych z Was, którzy nie mają dzieci może się to wydawać przerażające - bo i bywa!:) zwłaszcza jak brzdąc budzi się co godzinę w nocy i człowiek po roku ma już serdecznie dość...ale wystarczy uśmiech, całusek, przytulanko, słowo "mama" tak nieporadnie-słodko wypowiedziane w trakcie karmienia i wszystko wydaje się proste i sensowne. Tak sensowne! Wreszcie wszystko nabiera sensu - musisz być twarda, bo ta mała istotka nie poradzi sobie bez ciebie, tak bardzo cię potrzebuje...

To nieprawdopodobne, bo wszystkie te zmiany w sposobie myślenia następują z chwilą narodzin dziecka, zaczynasz być w pełnej gotowości 24h na dobę, śpisz czujnie i jesteś na każde zawołanie. Nawet jeśli nie ma cię fizycznie przy dziecku, myślami jesteś z nim. Już nigdy nie jesteś tak spokojna jak kiedyś, ale też nigdy wcześniej nie czułaś się tak potrzebna i dowartościowana. Moja mama zawsze mówiła "zobaczysz jak będziesz miała swoje dzieci" - rzeczywiście wtedy wszystko się zmienia. Z niedowierzaniem odkrywam teraz jak bardzo:)

Dzień narodzin mojego syna był najpiękniejszym dniem w moim życiu i pomimo trudu dnia powszedniego, rutyny, której nie sposób uniknąć wykonując tysiące razy te same czynności, nie wyobrażam już sobie życia bez mojej małej Szelmy.

Niedawno przeczytałam w jakimś wywiadzie ładne zdanie dotyczące macierzyństwa, że rola matki to jedyna rola zasługująca na Oskara. Dziękuję zdobywczyni aż trzech takich Oskarów - mojej wspaniałej mamie i mamie Irenie za Szymona!

Moje pierwsze urodzinki

Mamusia dzień przed imprezą udekorowała mieszkanie - zrobiła plakat na drzwi wejściowe i ozdobiła ścianę w pokoju. Trochę pojechała z balonami, bo kupiła z napisem "Happy 4th birthday" - ale będzie na zaś.
Goście zaczęli się zjeżdżać już w piątek - przyjechała babcia Irena i dziadek Józio. W sobotę z samego rana dołączyli babcia Ula i dziadek Julek, wujek Paweł i Wojtek i ciocia Mariola. W południe byliśmy już w komplecie - przyjechali babcia-pra Cecylia, wuja Tom, ciocia Madzia i Michalina. Impreza rozpoczęła się od pysznego obiadku (całe jedzonko przygotowała ciocia Mariola - było pyszne!). Zjadłem pięknie rosół z kaczki i kluseczki śląskie z sosikiem z rolad. Zgodnie z tradycją wybierałem fanty, które teoretycznie mają wskazać jakie mam zapędy na przyszłość. Ku radości zebranych wybrałem kolejno - książeczkę, kieliszek, forsę i różaniec.
Po obiadku był tort - piękny zielony garbus! Odśpiewano mi "Sto lat", a ja w podziękowaniu biłem ładnie gościom brawo:) Taki jestem gość, a co! Babcia odkroiła mi zderzak, który sam, własnoręcznie zjadłem. Wyglądałem interesująco po zakończeniu tej czynności:) Ale byłem szczęśliwy!
Dostałem piękne prezenty, stołeczek od prababci Celi, na którym siedziała jak sama była taka mała jak ja, samochód straży pożarnej, książeczki, ramki z moimi zdjęciami, kasę na fotelik samochodowy, misia, wóz farmerski, jeansy i koszulkę polo, stylowe literki tworzące moje imię i papugę z latarką.
Tego dnia, jak przystało na roczniaka, zachowywałem się wzorowo! Pięknie jadłem, byłem mega grzeczny, ładnie spałem - i tak już zostanie, postanowione!

Urodziny mojej mamy

Było wesoło! Przyjechała ciocia Ola z wujkiem Łukaszem i Pawłem, ciocia Natalia z wujkiem Maćkiem, ciocia Monika z wujkiem Doniem i Oktawianem i wujek Artur. Część urodzin przespałem, ale potem bardzo ładnie się bawiłem z Oktawianem, a raczej obok niego, bo jeszcze nie wiemy jak się to robi wspólnie. Było bardzo wesoło przy robieniu zdjęć, ponieważ włączył się samowyzwalacz i pstrykał nam fotkę za fotką. Na zdjęciach mamy dosyć dziwne miny, a mama to już głośniej śmiać się nie mogła:)

Mam 11 miesięcy

Jestem słodki. Potrafię dużo nowych, fajnych rzeczy. Stoję już całkiem stabilnie przy meblach, czasem jak się zapomnę to nawet bez trzymanki. Odkrywam również, że można się wspinać - podstawiam sobie zatem kosz na pranie i wchodzę na komodę w moim pokoju, wspinaczka po kanapie na ściankę gk również nie jest dla mnie specjalnym problemem.

Zacząłem również odkrywać różne ciekawostki otaczającego mnie świata. Wychodząc na klatkę schodową zawsze coś głośno opowiadam, bo na klatce jakoś inaczej słychać! Bardzo lubię chodzić po schodach. Czasem jak mi się nudzi mama zabiera mnie do naszej sąsiadki, pani Marii - tam biegam po całym mieszkaniu i pokazuję na światełko, żeby mi włączyli, ponieważ bardzo lubię się gapić centralnie w żarówkę. Lubię też stać na oknie i oglądać świat liżąc szybę (mniej wtedy bolą mnie dziąsełka). Z zabawek lubię samochodziki, piłeczkę i książeczki. Nauczyłem się wkładać paluszek do lejka, robić paluszkiem ET z ciocią Natalią i dawać całuski jak mnie ktoś ładnie poprosi.

Zaliczam coraz groźniejsze upadki prosto na głowę. Pierwszy taki zdarzył się w domu, drugi jak byliśmy z rodzicami w odwiedzinach u cioci Karoliny. Dostałem dużą piłę, zacząłem się na niej bujać i odpadłem do tyłu. U cioci Karoliny to się jeszcze poparzyłem, bo chciałem dotknąć halogenka...buu:(

Mam też dwa nowe ząbki - górne jedynki. Pierwszy wyrżnął się 11 lutego, drugi 26... Ciężko mi to idzie, boli i jestem marudny oraz słabo śpię - ale do tego to chyba moja mama zdążyła się już przyzwyczaić - ale się zdziwi, kiedy prześpię noc...pewnie pomyśli, że jestem chory.